Lier herdenkt Wapenstilstand 1918

Zoals op veel plaatsen in het land is op 11 november de Wapenstilstand van 1918 in Lier op passende en ingetogen wijze herdacht. Ondanks het regenweer, waardoor de traditionele optocht met de Koninklijke Stadsharmonie Leo XIII niet kon doorgaan, vond er een serene herdenking plaats in de Sint-Pieterskapel en bij de Lierse oorlogsmonumenten.

De herdenkingsplechtigheid in de Sint-Pieterskapel werd voorgegaan door E.H. J. Leysen. Vervolgens werd er een ingetogen bloemenhulde gebracht bij het oorlogsmonument op de stadsvest aan de Begijnhofstraat. Ditzelfde ceremonieel werd nadien herhaald op de militaire begraafplaats aan de Mechelsesteenweg.

De herdenkingsdag werd afgesloten met een officiële ontvangst in het stadhuis . Burgemeester Rik Verwaest mocht daar samen met de schepenen Niels De Bakker, Ilse Lambrechts en Rik Pets de vertegenwoordigers van de burgerlijke en militaire macht en diverse delegaties van Lierse verenigingen verwelkomen.

Tijdens de ontvangst hield burgemeester Verwaest zijn gelegenheidstoespraak met als titel 'Wat doen we hier'. Daarin stond hij stil bij de vraag wat een herdenking na al die decennia nog betekent, wanneer de namen op het marmer niet langer onze rechtstreekse familieleden zijn en de Eerste Wereldoorlog steeds verder weg glijdt.

"Die afstand maken we zelf – bepalen we zelf," benadrukte burgemeester Verwaest. Ter illustratie haalde hij een lokaal verhaal aan uit het archief van Wereldoorlogen-deskundige Wim Govaerts:

"In juni 1943 stortte de Britse piloot Ronald Dobson met zijn Lancaster-bommenwerper neer in Lier. Ongeveer een maand later stortte een Duitse Dornier-bommenwerper neer in Dobsons thuisdorp Bletchingley. Tot consternatie van het Engelse dorp lagen er elke week verse bloemen op het graf van de vier Duitse bemanningsleden. Het bleek de moeder van Dobson te zijn. Zij kon niet naar het graf van haar zoon in Lier, en hoopte met haar gebaar dat een Belgische moeder hetzelfde zou doen voor haar zoon."

Burgemeester Verwaest besloot met een universele boodschap die ook vandaag nog onverminderd overeind blijft:
"Een graf is een graf – een mens is een mens. Dat is alle reden die we nodig hebben om onze oorlogsmonumenten te blijven onderhouden en onze jaarlijkse ceremonie te houden. Want hoeveel jaar het ook geleden is, de boodschap die er uit voortkomt is vandaag even universeel als in 1918: vergeet ons niet."